از مشکلات نهراسیم
@rumi_house 👇
" از مشکلات نهراسیم " 🙂
چه خوب گفت سهراب: گاه زخمی که به پا داشته ام زیر و بم های زمین را به من آموخته است.
مشکلات، سختی‌ها، موانع، کمبودها، امراض و بیماری‌ها و خلاصه هر چیزی که از آن‌ها گریزانید، همه و همه جزو واقعیت های زندگی است که اگر از روی عقل و منطق، در نظر گرفته شوند بی فایده نیستند و بر اساس حکمتی آفریده شده‌اند.
مشکلات، ما را سرسختتر و کاملتر و مقاوم‌تر می کند، مانند آهنی که هر چه ضرباتِ سنگینِ چکش و سرخی و گداختگی در کوره و سپس فرو شدن در آب سرد را بیشتر تحمل کند، انسان نیز با تحمل درد و رنج، آبدیده تر می شود، فراموش نکنیم که بلندترین پله های ترقی انسانهای بزرگ- آنگاه که در اوج ایستاده‌اند– مشکلات و سختی‌های آن‌ها بوده است.
هدف من طرح مسایل فلسفی نیست امّا همیشه گفته ام: «وجود هر چیزی، دلیلی بر وجوب آن چیزاست».(حضرت عیّار): یعنی اگر چیزی هست پس واجب بوده است که آن چیز باشد.
سعدی به عنوان جهانگردی بزرگ، سرد و گرم روزگار را بهتر از بسیاری چشید و گفت: «کسی قدر عافیت داند که به مصیبتی گرفتار آید».
از سختی‌ها و مشکلات، نترسید و بدانید که همیشگی نیستند. اکثر مشکلات، گذرنده هستند- لااقل اگر هم گذرنده نباشند می توان با آن‌ها کنار آمد.
اگر به گذشته ی خودتان یا دیگران توجه کنید می بینید که اغلب مشکلات، گذرنده بوده اند. من افراد زیادی را سراغ داشته و دارم که بر در و دیوار یا حتی کف دستشان می نوشتند: «این نیز بگذرد».
اصلاً سیستم بدن به گونه ای طراحی و تکامل یافته است که هر چقدر هم فشارها و سختی‌های بیرونی، از درون به ما آسیب برسانند و ایجاد مسمومیت و بیماری و مشکل بنمایند باز سیستم دفاعی بدن، در کوتاه ترین زمان‌ها اغلبِ آن‌ها را دفع می کند و وضعیت با یک پیشامد یاموقعیت خوب حتی یک خواب جانانه به حالت خوب و رضایت بخشی باز می گردد؛ آنچه مهم است این است که از مشکلات نهراسیم و آن‌ها را بزرگ نکنیم. مگر نه این است که یک معنای زندگی «ساختن» است (ساختنِ زندگی یا ساختن با زندگی، این بستگی به ما دارد)
@rumi_house
آری.. کافی است کمی صبر داشته باشیم زیرا که "بر اثر صبر، نوبت ظفر آید".
حضرت مولانا در مثنوی معنوی مثالی شنیدنی دارند؛ ایشان معتقدند که تلخی‌ها و سختی‌های زندگی نه تنها لازم که گاهی سازنده‌اند، همان طور که تیز آب و فشار باعث می شود تا پوست، تبدیل به پوستین یا چرمی زیبا شود، مشکلات هم باعث پاک شدن و قدرت گرفتن و ارزشمندی انسان ها می شود:
زندگانی با همین غم ها خوش است
با همین بیش و همین کم ها خوش است
پوست را دارو بـلاکُش مـی شود
چون ادیـمِ طایفی خوش مـی شود*
گر نـه تلخ و تیز مالیــدی بـر او
زشت گشت و نـاخوش و نـاپاک رو
آدمی را نیز چون آن پـوست دان
از رطوبت ها شده زشت و گران
تلخ و تیز و مالشِ بسیار ده
تا شود پاک و لطیف و با فره
* یعنی تلخ آب و تیزآب که همان دارو باشد در حکم آفت کُش است و پوست را تبدیل به ادیم یا چرم طائفی می کند. (طائف نام شهری است که چرم آن معروف بوده است).
#عیار
@rumi_house
